Alfabet Morsea i Transatlantycki Kabel Telegraficzny

Alfabet Morsea, zwany również kodem Morsa, powstał w 1840 r. Jego twórcą był wynalazca i malarz Samuel Finley Breeze Morse (1791-1872) oraz Alfred Vail. Morse tworząc swój alfabet myślał o wykorzystaniu go z telegrafem. Było to we wczesnych latach 40. XIX wieku, a już w latach 90. Alfabet Morsa był szeroko wykorzystywany w telekomunikacji radiowej. Przed powstaniem Alfabetu Morsea i telegrafu do przekazywania wiadomości między Europą a Ameryką Północną służyły statki. W drugiej połowie XIX w. podjęto próby zmiany tej sytuacji. Dokładnie po pięciu próbach na dnie Atlantyku położony został wreszcie Transatlantycki Kabel Telegraficzny. I mimo tego, że pierwsza wiadomość (z 1858 r.) przekazywana była aż 17 godzin, zajęło to znacznie mniej czasu niż przepłynięcie Atlantyku, co w tamtych czasach statkom zajmowało około 10 dni. Pod koniec XIX wieku Amerykę Północą i Europę łączyła już nieźle rozbudowana sieć linii telegraficznych spoczywających na dnie morskim. Ich właścicielami były firmy brytyjskie, francuskie, amerykańskie i francuskie. A przekazywanie wiadomości odbywało się już znacznie sprawniej.

Alfabet Morsea

Czym jest Alfabet Morsa?

Jest to sposób reprezentacji liter alfabetu za pomocą dźwięków, błysków światła, impulsów elektrycznych lub znaków, jak kreska i kropka. Alfabet Morsa przedstawia również cyfry, znaki interpunkcyjne oraz symbole.

W alfabecie Morsa znaki prezentowane są za pomocą kilkuelementowych serii sygnałów, krótkich – kropek i długich – kresek. Długość kreski powinna trwać tyle co trzy kropki. Odstępy między elementami znaku powinny trwać tyle, co jedna kropka, a pomiędzy grupami znaków siedem kropek.

Gdy Morse tworzył swój alfabet, bardzo mądrze, częściej występujące litery oznaczał krótszymi sekwencjami (w języku polskim na przykład często występujące „e” oznaczone jest kropką), natomiast rzadziej występujące litery dłuższymi znakami.

Alfabet Morsa

 

Sygnalizacja przy użyciu rąk

Poza dźwiękami, błyskami światła, impulsami elektrycznymi czy znakami, o których pisaliśmy powyżej, Alfabet Morsa można przekazywać również „ręcznie”.

  • Kropka to uniesienie ramion prosto do góry
  • Kreska to uniesienie ramion poziomo na boki
  • Rozdzielenie znaków to ramiona skrzyżowane na piersi
  • Rozdzielenie grup lub słów to ramiona rozłożone ukosem w dół
  • Pomyłka lub prośba o powtórzenie to okręgi ramionami rozłożonymi ukosem w górę

 

Semafory

Poza Alfabetem Morsea w żegludze znany jest również Alfabet Semaforowy. Składa się on ze znaków nadawanych za pomocą chorągiewek (40 na 40 cm w kontrastujących kolorach) trzymanych w rękach. Każdej literze alfabetu odpowiada określone położenie ramion.

Alfabet semaforowy

Również określone komunikaty przekazywane są za pomocą określonego ułożenia rąk, jak na przykład:
Zrozumiano – sygnalizowany przez skrzyżowanie chorągiewek ponad głową sygnalisty
Wywołanie – sygnalista najpierw przyjmuje postawę zasadniczą, tzn. trzyma chorągiewki na dole obok nóg. następnie krzyżuje je ponad głową i znowu opuszcza. Taki ruch powtarza do momentu uzyskania sygnału gotowości odbioru w postaci skrzyżowanych chorągiewek ponad głową sygnalisty stacji odbiorczej.
Koniec litery – sygnalizowany przez skrzyżowanie chorągiewek w dole przed sobą.
Koniec Wyrazu – sygnalizowany przez skrzyżowanie chorągiewek ponad głową sygnalisty do momentu uzyskania potwierdzenia (w celu upewnienia się, że cały wyraz został prawidłowo odebrany) przez stacje odbiorczą „zrozumiano”
Koniec depeszy – sygnalizowany jest tak samo jak „Wywołanie” do momentu uzyskania potwierdzenia przez stację odbiorczą „zrozumiano”.
Błąd w depeszy – sygnalizowany jest poprzez wielokrotne nadawanie „kropki” (przynajmniej 7 razy)

 

Sygnał SOS na morzu – Wołanie o pomoc – Mayday

SOS na morzu to wcale nie osiągi kulinarne wachty kambuzowej, SOS na morzu to międzynarodowy sygnał w alfabecie Morsea, który oznacza wezwanie pomocy. Sygnał ten ustalony został 1 lipca 1908 roku przez międzynarodową konferencję, która była poświęcona Alfabetowi Morse’a. Ta kombinacja jest łatwa do zapamiętania, nadania oraz odczytania. Składa się z S (trzy kropki), O (trzy kreski), S (trzy kropki): . . . – – – . . .

Taki właśnie sygnał nadał RMS Titanic w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku. Gdyby nie to, z tej katastrofy mało kto uszedłby z życiem. Sygnał SOS Titanica odebrał parowy pasażerski statek transatlantycki RMS Carpathia.

Odpowiednikiem sygnału SOS w łączności radiotelefonicznej i tekstowej to MAYDAY, czyli komunikat o bezpośrednim zagrożeniu. Wywodzi się on z francuskiego słowa m’aidez, które oznacza „pomocy”. W razie zagrożenia słowo to należy wypowiedzieć trzy razy. Następnie podaje się znaki rozpoznawcze statku, jego pozycje i powód wołania o pomoc. Dodatkowo komunikat podaje się na kanale ratunkowym, czyli 16. UKF.

Należy również pamiętać, aby w razie minięcia zagrożenia odwołać sygnał Mayday. Wygląda to następująco:

  • all stations, all stations, all stations – this is xxx
  • my position is xxx
  • cancel my distress alert of xxx from xxx (tu podajemy godzinę nadania sygnału Mayday

 

Jednak w dzisiejszych czasach poza żeglugą, przypadkami wołania o pomoc i wysyłaniem sygnał SOS na morzu, czy innymi sporadycznymi sytuacjami Alfabet Morsea praktycznie nie jest już używany. Wciąż jednak cieszy się dużą popularnością wśród zapalonych radioamatorów. Pamiętajmy również, że jest to też obowiązkowy punkt podczas zdawania egzaminów na patenty żeglarskie.

 

Masz pytania? Nie wiesz jak wyczarterować jacht? Potrzebujesz pomocy? Napisz, a na pewno Ci doradzimy:)!

Twój email

Twój telefon

Temat

Twoja wiadomość